W ROLACH GŁÓWNYCH
WIKTORIA
W POZOSTAŁYCH ROLACH
ODCINEK PIERWSZY:
KORONĄ STROJNE GŁOWY SPAĆ NIE MOGĄ
PARYŻ, ROK 1848
Wasza Wysokość,
pora uciekać.
Stworzono bezpieczne przejście.
Przekaż królowej Anglii.
Jedź ostrożnie.
Żegnaj, Wasza Wysokość.
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Sir Josiah.
Dziękuję.
Usunięto króla Francji.
Jak Francuzi mogli?
Pozbyć się króla w jedno popołudnie?
To nie pierwszy ich raz.
Rewolucje są w całej Europie.
Wiedeń, Berlin.
Leopold martwi się o Belgię.
Dziękujmy Bogu za Kanał Angielski.
Nie jestem pewny, czy kanał wystarczy.
Idee potrafią pływać.
Dziękuję.
Spokój!
Jako minister spraw zagranicznych pogratulowałem
nowej Republice Francuskiej wyzwolenia spod jarzma tyrana.
Działam przy pełnym poparciu premiera.
Europejscy despoci nie zaznają spokoju,
wiedząc, że francuski lud powstał
przeciwko niesprawiedliwemu królowi.
Spokój!
Za granicą trafia się prąd wolności,
który zaniesie ku wielkim zyskom.
Kasztany w glazurze.
Moje ulubione.
Emmo, wspaniale, że pani wróciła.
Moje wigowskie damy dworu są wyjątkowo troskliwe,
a nowa pierwsza dama szybko się zadomowiła.
Prawda?
Niestety moja znajomość protokołu jest fatalna.
Nie mam pojęcia,
czy biskup ma pierwszeństwo przed markizem.
Mąż obawia się, że popełnię okropne gafy.
Miła, twój zapał rekompensuje brak doświadczenia.
Ja się zupełnie nie martwię.
Lubię otaczać się przyjaciółmi.
Biedny Ludwik Filip.
Bez naszego pozwolenia?
Lord Palmerston musi się wytłumaczyć.
Pan przodem.
- Niech pana Bóg błogosławi. - Raczej panią.
Masz pan prostackich wyborców.
Brytyjski lud nie jest prostacki.
Nie ma czasu, panie Penge.
Premier i lord Palmerston są w drodze.
Dziewczęta, nie wychodźcie. Żadna kobieta nie jest bezpieczna.
Dzień dobry.
- Premierze. - Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość.
- Czy zna pan powód zaproszenia? - Zdobię każde spotkanie?
Prowadzi pan korespondencję z rządem rewolucyjnym we Francji.
Powinszowałem panu Lamartine'owi szybkiego rozwiązania kryzysu.
Powinszował mu pan obalenia króla.
Czy pan to zatwierdził, premierze?
- Nie powiem, że... - To była moja inicjatywa.
Nie miał pan prawa postąpić tak...
w imieniu królowej.
Przemawiam w imieniu ludu, który wierzy,
że era rządów despotów kończy się.
Zapomina pan,
że mówi o naszej rodzinie i przyjaciołach.
Jestem przekonany, że w przyszłości minister spraw zagranicznych
wyśle uprzednio kopię zagranicznej korespondencji tutaj.
Zdaje się pan być pewny opinii ludu.
Leży mi ona na sercu.
Brytyjski naród jest jak piękna kobieta.
Chcę się pławić w jej uśmiechu.
Ludwik Filip został zmuszony do ucieczki z podkulonym ogonem.
- Ciekawe, dokąd się uda. - Byle nie tutaj.
Sądząc po pana wzroście, jest pan nowym lokajem.
Joseph Weld.
Skąd pan przybył?
Z Chatsworth.
Byłem lokajem Jej Miłości.
Dziwi mnie, że zdołała się rozstać z tak postawnym mężczyzną.
Książę wystawił mi bardzo dobrą opinię.
Chatsworth to pokaźna posiadłość, jednak to jest pałac
i oczekujemy najwyższych standardów od naszej służby.
Tak, panie.
Mówię wam, to czas,
aby klasa pracująca wyrównała rachunki.
Ludwik Filip abdykował,
ponieważ Francuzi nie chcieli już tolerować arystokracji.
Nadszedł czas, aby robotnicy w tym kraju zrobili to samo.
Powinniśmy przyrzec posłuszeństwo nie królowej,
lecz Karcie Praw Ludu.
A ja twierdzę, że takie gadanie nie przyniesie nam nic dobrego.
Wygramy nie siłą, lecz liczbą.
Gdy rząd zobaczy tłum maszerujący ulicami Londynu,
aby przedstawić petycję podpisaną przez miliony,
pojmie, że nie ma większej siły niż siła ludu!
- Nazwisko? - Samuel Price.
Abigail.
Niech pan postawi krzyżyk, a ja dopiszę pana nazwisko.
Muszę wracać do królowej.
Przecież jesteśmy zaręczeni.
Musimy poczekać. Nie odejdę w hańbie.
Posłuchaj.
„Proletariusze nie mają nic do stracenia prócz swych kajdan.
Do zdobycia mają cały świat”.
Czyje to słowa? Czartysty?
Nie, to Karol Marks.
Jest Niemcem, ale mieszka w Manchesterze.
Nie możemy być zbyt pewni siebie.
Osiem razy 11 to 88.
Osiem razy 12 to 96. Powtórzyć po francusku?
Nie teraz, kochanie. Kolej na Bertiego.
- On nie cierpi mnożenia, prawda? - Ja lubię biegać.
- Papo? - Bertie?
- Dzień dobry, mamo. - Dzień dobry.
Przede mną nie dygniesz?
- Nie jesteś suwerenem, papo. - Rozumiem.
Mogę przymierzyć, mamo?
Ostrożnie, skarbie. Jest bardzo ciężka.
- Sprawdzimy, jak leży na tobie? - Korony są dla dziewczyn.
List, pani.
Dziękuję.
Ludwik Filip pyta, czy go przyjmiemy.
Nie możemy go odprawić.
Nie, ale obawiam się,
że jeśli dopuścimy, aby pałac stał się azylem...
Wasza Wysokość...
Proszę wybaczyć, panie.
Wasza Wysokość, przybyła pani siostra.
Feodora?
Feo, to naprawdę ty.
Jak? Dlaczego?
Drino, pięknie wyglądasz.
Nie zatrzymałam się przez trzy dni.
A to kuzyn Albert.
Tak się cieszę, że wreszcie mogę cię poznać.
Dzieci.
To z pewnością Vicky.
Mała panienka.
A to mały Albert.
Wygląda jak ty w jego wieku, Drino.
Tak dużo dzieci.
I kolejne w drodze.
- Nie spodziewałam się. - Nie miałam czasu napisać.
Bałam się, że tłum mnie pochwyci.
Tłum?
Zażywałam kąpieli w Baden, gdy tłum powstał przeciwko królowi.
Nie mogłam wrócić do Langenburga do męża i dzieci.
To było zbyt niebezpieczne.
Dlatego zamieniłam się ubraniem z pokojówką
i wykupiłam miejsce w powozie do Ostendy.
Tak się bałam.
Nie przez wzgląd na mnie, lecz moje koneksje z tobą.
Słusznie postąpiłaś.
Tak, istotnie.
Cieszę się, że cię widzę po tylu latach,
moja droga
młodsza siostro.
Nie wygląda na księżniczkę.
Księżniczka Feodora, przyrodnia siostra królowej.
Przechodzi trudne chwile.
- Królowa ma siostrę? - Z pierwszego małżeństwa matki.
Nawet królowa o niej zapomniała.
Zjawić się tak bez uprzedzenia.
- Naprawdę. - Jej życie było zagrożone.
Jak długo zostanie? Jest nam wyjątkowo nie na rękę.
Do tego Ludwik Filip.
Jest twoją siostrą.
To nie tak jak z tobą i Ernestem.
Prawie jej nie znam. Wyszła za mąż...
Wybaczcie.
Szukałam mojej komnaty
i zabłądziłam.
Co za odmiana po Kensington.
Wszystko tu jest takie okazałe.
Bertie, to nie zabawka. Na tym się liczy.
Podaj to cioci i przeproś za swą niezdarność.
Przepraszam, ciociu Feo.
Spójrz, masz dziurę w spódnicy.
Te mole w Langenburgu.
Czemu pokojówka jej nie zaszyła?
Posłuchajcie.
„Musimy obalić cały dotychczasowy porządek społeczny.
Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się”. Słowa Karola Marksa.
- Komunisty? - Pan Marks musi wiedzieć,
że Anglicy nie połączą się z obcymi.
Są doniesienia,
że czartyści jadą do Paryża z gratulacjami dla Lamartine'a.
- Nie zjednoczą się z nim. - Skąd ta pewność?
Nie masz pojęcia o tym, jak żyją.
A ty masz?
Nie,
ale zamierzam się dowiedzieć.
Proszę, pani Skerrett.
24 pary z inicjałami.
Bardzo ładne.
Ja nie umiem tak równo wyszywać.
Zawsze staram się zadowolić klienta.
Nie wiedziałam, że jest pani czartystką.
Od urodzenia. Mój ojciec był w masakrze Peterloo.
- Wierzy pani w te sześć punktów? - Robotnicy muszą mieć głos.
- A robotnice? - Nie wszystko naraz.
Przestań.
Wyrwiesz się z pałacu na godzinę?
Chcę ci coś pokazać.
Co takiego?
Niespodzianka.
- Wszyscy ci ludzie tu mieszkają? - Tak, panie.
Dziękuję, panie.
Dziękuję.
Mieszka tam z nią 14 osób.
To istoty ludzkie, zmuszone żyć jak robactwo.
„Bogacz mieszka w zamku, A biedak przy bramie.
Bóg uczynił ich, kim są, I przydzielił do stanów”.
Nie sądzę, by to była wina Boga, Alfredzie.
A ty?
Ja też nie.
SZEŚCIOPUNKTOWA KARTA PRAW LUDU
Zabierałam cię tu
na tym małym kucyku szetlandzkim od króla Jerzego.
Wstrętne zwierzę. Stale mnie gryzł.
Szczęśliwe czasy.
Nie dla mnie.
- Wyjechałaś, gdy miałam... - Dziewięć lat.
To się stało nagle.
Było ci śpieszno do małżeństwa.
A pani, Sophie?
Też przebierała nogami, by wyjść za mąż?
Raczej moja matka.
Chciała, abym została księżną.
Ja nie mogłam się doczekać ślubu z księciem,
lecz nie miałam innych więzi.
MECZ BOKSERSKI NA GOŁE PIĘŚCI
- Stawiam na Anglika. - Tak jest.
Dalej, Billy!
Tak samo krzyczał tłum w Baden.
Czy jesteśmy bezpieczne?
Nie muszę się ukrywać przed poddanymi.
Wstawaj!
Dwa, trzy, cztery...
Bierz go!
Brawo.
Co wywołuje takie emocje?
Lord Palmerston, pani.
- Oszalałeś? - Pokojowo, jeśli będziemy w stanie,
siłowo, jeśli będziemy zmuszeni.
Potrzebujemy wsparcia poważanych osób. Nie poprą motłochu.
Okropny człowiek.
Wiesz, co dziś widziałem?
- 14 osób... - Był w parku.
Baraszkował z tłumem,
jakby był samym P. T. Barnumem.
Proszę wybaczyć.
Premier i minister spraw zagranicznych
czekają w bawialni.
Twierdzą, że sprawa jest pilna.
Co tym razem?
Palmer to Pilger po niemiecku,
a stone to Stein.
Nie śpiesz się, lord Pilgerstein może zaczekać.
Tego właśnie szukamy.
Pięć pokoi i jadalnia na 50 osób.
Ideał.
Czy to dobra pora?
Dlaczego nie? Pracujemy tak samo jak oni.
Całe życie chciałam czegoś więcej.
Ten kołnierzyk, mam go od królowej.
Pończochy także. Ona mnie stworzyła.
Kim będę bez niej?
Nie doceniasz siebie.
- Premierze. - Wasza Wysokość.
Proszę spocząć.
Ma pan pilną sprawę.
Obawiam się, że czartyści
mogą podążyć za przykładem Francuzów.
Doszło do kilku zajść.
Premier chce powiedzieć,
że czartyści planują rewolucję, pani.
Zatem my, klasa rządząca musimy dać im alternatywę.
Jeśli oddamy głos niepiśmiennemu tłumowi, wydamy na siebie wyrok.
Widziałem dziś ludzi żyjących w warunkach piekielnych.
- Musimy coś zrobić, inaczej... - Z całym szacunkiem,
nie czas na szlachetne uczynki.
Czartyści planują na 10 kwietnia protest,
który naszym zdaniem...
- Stanie się iskrą zapalną. - Mają panowie dowód?
Nie wierzę, że lud źle mi życzy.
Ludwik Filip uważał tak samo.
Może pan go sam o to spytać jutro przy kolacji.
Chyba, że ma pan mecz bokserski.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale moja peruka linieje.
Trochę pomady wpadło do herbaty księcia.
Nie zauważył, ale pan Penge owszem.
Nie wolno się nim przejmować.
Byłem najmłodszym pierwszym lokajem w Chatsworth,
- ale tutaj... - Niełatwo się tu pracuje.
Penge to zrzęda, a pensje są straszne.
Ale gdy jestem z Jej Wysokością...
Ona nie jest po prostu modną damą.
Polega na mnie, jeśli chodzi o swój wygląd
i może to głupie,
ale kiedy ją wyprawiam, królewsko piękną,
czuję, że w małej części tworzę historię.
Gęsi tłuszcz i biel ołowiana - oto czego trzeba tej peruce.
- Czy mam przyjść później, pani? - Myślisz, że mnie nienawidzą?
Kto, pani?
Czartyści.
Czy chcą mi obciąć głowę,
- zabić dzieci? - Oczywiście, że nie.
Czartyści to zwykli, pracujący ludzie.
Nie mordercy.
Mogę pani przedstawić jedną z nich.
Zajmuje się haftem Waszej Wysokości.
Ludwik Filip przybywa.
Tak.
Było mi tak zimno.
Dziękuję za przyjęcie mnie.
Odwdzięczamy się za pańską gościnność.
Jest pan tu mile widziany w czasie, gdy rozważa przyszłość.
Niestety nie mam przyszłości.
Niczym syn marnotrawny roztrwoniłem swoje dziedzictwo,
miłość poddanych.
A pańska rodzina?
Rozpierzchła się po Europie.
Modlę się, by ją jeszcze zobaczyć.
Ja modlę się o to samo.
Pocieszeniem jest mi ukochana siostra.
Tuszę, że nie sprawiam zbytniego kłopotu.
Nie jestem popularny wśród pani rodaków.
Jest pan naszym gościem, Ludwiku Filipie.
Tylko to się liczy.
Aby uhonorować naszego gościa,
przedstawimy francuskie scenki historyczne,
które przypomną mu ojczyznę.
Anioł Pański zesłał mnie,
aby poprowadzić cię w bitwie, Wasza Wysokość.
Wojna nie jest...
Wojna...
Nie chcę być głupim królem!
Nie martwcie się, znam kwestię Bertiego.
Ma temperament.
Złości się sam na siebie.
Mój syn jest taki sam. Nie znosi się mylić.
Wojna nie jest grą, pani.
Musi się nauczyć panować nad sobą.
Jest porywczy.
Mamo, papo, wciąż występuję.
Ja słucham, moja mała Joanno d'Arc.
Wrócimy na scenę?
Jeśli mamy działać wbrew czartystom,
potrzebne nam dowody na spisek.
Po zamieszkach rozmieściłem agentów,
ale takie sprawy trwają.
Nie mamy czasu. Zdobądź pan dowód.
Za wszelką cenę.
Czemu po prostu ich nie zamkniemy?
Gdyby tylko lud pana słyszał.
Jestem przede wszystkim patriotą, Russell.
Proszę mnie nazywać „premierem”.
Wolność i zamieszanie za granicą,
pokój i stabilność w domu
- to moje motto, premierze.
Bądźmy gotowi działać. Pokojowo, jeśli będziemy w stanie,
siłowo, jeśli będziemy zmuszeni.
Gdzie mam podpisać?
- Tutaj, panie... - Fitzgerald.
Patrick Fitzgerald.
Co z pana palcem?
To od angielskiego muszkietu.
Broniłem domu, który przeszkadzał lordowi,
bo chciał tam wypasać bydło.
Witamy irlandzkich braci, panie Fitzgerlald.
Klasa rządząca kwitnie, depcząc ludzi pracujących.
A kobiety pracujące?
One potrafią o siebie zadbać.
Proszę zadbać, aby Palmerston usiadł w drugiej części stołu.
Nie chcę słyszeć tego głosu.
Niech pani zaprosi męża, Sophie. Może utrzyma ministra w ryzach.
Feodoro, usiądź obok Palmerstona. Opowiesz mu o swej gehennie w Baden.
Wybacz, Drino. Nie mam stosownego stroju.
Przejrzyj moje suknie. W tej chwili mi się nie przydadzą.
To bardzo ładnie,
ale spódnice byłyby za krótkie.
Rzeczywiście jesteś troszkę wyższa.
Może Skerrett zdoła ją przedłużyć.
Jest świetna w tych sprawach.
Ciociu Feo,
dlaczego masz taką minę?
Wspominam starego przyjaciela.
Grubego przyjaciela.
To twój wujeczny dziadek Jerzy.
Pijaliśmy razem herbatę
i jadaliśmy bezy.
Wiedział, że za nimi przepadam.
Ja też je uwielbiam.
Pewnego dnia ty będziesz królem, zupełnie jak on.
Nie, bo w Wielkiej Brytanii mamy królowe.
Chciałabyś być królową, ciociu?
Zabawny z ciebie chłopiec.
Skerrett,
moja siostra chce mieć nowe stroje.
Pomyślałam, że może przerobisz coś z moich.
Oczywiście, pani.
- Kto to taki? - Przedstawiam Abigail Turner.
Wspomniałam o niej wczoraj.
Panna Turner zna czartystów.
Słyszę, że chcecie się mnie pozbyć i ustanowić republikę.
Nie, Wasza Wysokość.
Chcemy sprawiedliwości, nie rewolucji.
- Doprawdy? - Spór nie jest z Waszą Wysokością,
lecz z rządem, który nie daje robotnikom głosu.
Bardzo pani śmiała.
Ojciec mawiał, że mam język ostrzejszy od igły...
z całym szacunkiem, Wasza Wysokość.
Trzymam panią zatem za słowo,
ale tylko dlatego, że Skerrett za panią poręczyła.
Pani.
Jak znajdujesz swoje obowiązki, miła?
Nie są zbyt trudne?
Królowa jest ze mnie zadowolona.
Dała mi to.
Ciekawa.
Szkoda, że źle ją nosisz.
Sophie, królowa prosiła, byś spojrzała na wizytówki.
Uważa, że znasz się na tych sprawach.
Musisz wiedzieć,
że nie ma jednego właściwego miejsca na broszkę od królowej.
Mój ojciec był sklepikarzem.
Mój był pastorem, ale staram się nie mieć mu tego za złe.
Szczęściarz z pana, Monmouth.
Podobno jest bogata jak Krezus.
Nie trzeba mi przypominać, że jej rodzina to kupcy.
W imieniu rządu
pragnę powitać pana
w Wielkiej Brytanii, Wasza Wysokość.
Słynny lord Palmerston,
który tak szybko uznał nową republikę.
Pogratulowałem rządowi zakończenia okresu niestabilności.
Gdybym nie był Francuzem,
życzyłbym sobie być Anglikiem.
Gdybym ja nie był Anglikiem, życzyłbym sobie być Anglikiem.
- Premierze. - Pani.
Książę, proszę wybaczyć, że odbieram panu żonę.
Urocza z niej towarzyszka.
Cieszę się, że tak pani sądzi.
Feodoro,
jakże inaczej wyglądasz.
Zabawne.
W Kensington ty nosiłaś moje stroje,
teraz ja noszę twoje.
Ludwiku Filipie, czy zaprowadzi pan moją siostrę na kolację?
Wreszcie pewna osłoda na wygnaniu.
Zaniesiemy ponad milion podpisów do parlamentu.
- Jeśli tam dotrzemy. - Oczywiście, że tak.
Rząd chce nas całkiem odsunąć.
Jeśli Cuffay rozpocznie bunt z powodu wizyty francuskiego króla,
nie zawaha się.
Cuffay nie jest tak głupi, aby iść na pałac.
Na pewno?
Jak długo król u pani zabawi?
Tak długo, jak będzie trzeba.
Liczę, że ta lojalność wobec drugiego monarchy
nie przyniesie przykrych następstw.
Znam swoje obowiązki, a mój lud o tym wie.
Mam nadzieję.
Obecnie trzeba ostrożnie dobierać towarzystwo.
Rzeczywiście, lordzie Palmerston.
Dyplomacja nie należy do pana talentów.
Być może, lecz patriotyzm owszem.
Nie chciałbym, aby królowa podzieliła los gościa.
I śmie pan to mówić mnie?
Opinia publiczna jest kapryśna.
Jeśli królowa nie przestanie otaczać się cudzoziemcami,
nie mogę odpowiadać za konsekwencje.
Dość tego.
Witam ponownie.
Mogę pomóc?
Co tam pani ma?
Bieliznę Jej Królewskiej Mości.
Czartystka pracuje dla królowej?
Czartyści nie prowadzą sporu z Jej Wysokością,
a praca jest dobrze płatna.
Dziwi mnie, że taka ładna kobieta nie ma męża, który ją utrzyma.
Prawa obywatelskie są ważniejsze.
Chcę poślubić wolnego człowieka.
Prawo głosu dla mężczyzn po 21 roku życia,
zdrowych na umyśle, bez wyroku.
Płace dla członków parlamentu. Może wystartuję w wyborach.
Uwaga, uwaga.
Szanowny Archibald Peroni.
Jeden człowiek, jeden głos.
Chcesz rządów tłumu? Jedź do Francji.
Czy pan głosuje, panie Penge?
Taki człowiek jak pan zasłużył na prawo do wyrażenia zdania.
Wyborny żart.
- Dziękuję, panie Francatelli. - Świat się zmienia.
Obawiam się, że lord Palmerston ma rację.
Przynoszę same kłopoty.
Jeśli ktoś sprawia kłopoty,
to sam lord Palmerston.
Od Leopolda. Jest w Ostendzie.
Rewolucja zalała Belgię.
Pora się udać na wyspę Wight.
- Osborne House jest gotowy. - Nie zamierzam uciekać.
Powinnaś pani posłuchać męża.
Mój ojciec stracił głowę na gilotynie.
Nie życzę pani takiego losu.
Czartyści chcą jedynie głosu, nie republiki.
- Skąd ta pewność? - Jesteśmy Anglikami.
Możemy narzekać, protestować, ale nie jesteśmy rewolucjonistami.
Francuski król je pieczeń wołową w pałacu,
choć powinien być w Tower.
Musimy to zmienić.
To pijackie gadanie, Samuelu Cuffay!
Jak mówił pan O'Connor, jesteśmy ruchem, a nie motłochem!
Dlatego Francuzi mają republikę, a my tylko kartę.
Idź pan się przespać!
Niech żyje republika!
- Mieć go na oku? - Na pewno wie pan, co robi?
Może pani na mnie polegać.
Na pałac! Na pałac!
Grywasz, kuzynko?
Wieczory są długie w Langenburgu.
Z radością powitam przeciwnika.
Żałuję, że twoja pierwsza wizyta przypadła na tak trudny czas.
Wiktoria powinna była wcześniej cię zaprosić.
Cieszę się, że tu jestem.
Wreszcie.
Bardzo chcę być pomocna.
Możesz więc pomóc mi przekonać Wiktorię do wyjazdu do Osborne.
Jest dość...
uparta.
Widzę to też w Bertiem.
Jego mogę odesłać do pokoju.
Wiktorii się poszczęściło, że ma takiego męża.
Szach.
Jak mówią Anglicy, bijesz mnie w mojej własnej grze.
Policyjne raporty donoszą
o buntach związanych z ostatnimi...
Szkodził pani, gdy był królem Francji,
teraz stwarza więcej kłopotów. Niesłusznie go pani przyjęła.
Przyklasnął pan rewolucji we Francji,
lecz co pan zrobił dla ludu tego kraju?
Czy wyjrzał pan kiedyś z okna powozu?
Ten kraj potrzebuje więcej niż tylko paplaniny.
Potrzebuje zmiany.
Czartyści się z panem zgodzą.
Lordzie Palmerston,
zezwalam panu się oddalić.
Dłużej nie zniosę tego człowieka.
Jestem zwolennikiem monarchii konstytucyjnej,
ale to się musi skończyć.
On się nie nadaje na ministra spraw zagranicznych.
Musi go pan zwolnić.
Gdybym tylko mógł.
Zażądała mojej głowy?
Królowa z radością przyjmie pańską rezygnację.
A pan odparł, że choć chętnie by się mnie pozbył,
potrzebuje mego wsparcia w Izbie Gmin.
Księżno, dokąd to?
- Lordzie Palmerston. Premierze. - Księżno.
Wybieram się do domu.
- A gdzie Monmouth? - W klubie, jak mniemam.
- Czy nie tam chodzą modni panowie? - Ja nie.
- Może panią odprowadzę. - To wykluczone.
Musimy wracać do parlamentu.
Księżna powinna zostać tutaj. Ulice nie są bezpieczne.
Mój pan przemówił.
Może innym razem.
Proszę to zanieść do mego pokoju.
Z przyjemnością, Wasza Miłość.
Ona jest księżną, a pan lokajem,
młodszym.
Nie jesteś pan w Chatsworth.
Zapamiętaj pan.
Zrozumiałem, panie Penge.
Chętnie posłałabym go do Tower.
Sytuacja jest niestabilna.
Musimy opuścić Londyn.
Mówiłam, nie zamierzam uciekać!
Wellington nazwałby to odwrotem taktycznym.
Czartyści są wściekli.
Klasa rządząca zawiodła. To czas rewolucji.
Jesteśmy bezbronni.
Nie chcę cię straszyć, ale gdy myślę o przyszłości...
Nie mamy wyboru.
Wyruszymy jutro.
Niech żyje republika!
Znaleźliśmy hotel.
Pora ustalić datę.
Myślałam, że królowa jest bezpieczna.
Nie mogę odejść, potrzebuje mnie.
Nie, kochanie. Ona cię zatrudnia.
To ja cię potrzebuję.
Tak bardzo.
Wyruszymy rannym pociągiem.
Proszę zadbać, aby dom był gotowy.
Tak jest.
Nic ci nie jest? Nie jesteś ranna?
Podnieść alarm!
Najdroższa, musimy ruszać.
Teraz.
Natychmiast.
Nie, Albercie.
Nie teraz.
Wody.
Wszystko będzie dobrze.
Do tyłu! Cofnąć się!
Co się dzieje?
Barbarzyńcy są przy bramie, Wasza Miłość.
Mój Boże.
Tu nie jest bezpiecznie, panie.
Niech żyje republika!
Śmierć królowej!
CIĄG DALSZY NASTĄPI
PAMIĘCI MICHAELA HOWELLSA
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Karolina Kremplewska
Fragment Króla Henryka IV Williama Szekspira
w przekładzie Leona Ulricha